Następnego dnia przyszedł notariusz. Ledwo mogłam utrzymać długopis, ale Ethan prowadził moją rękę, jakbyśmy podpisywali coś romantycznego—nie przekazując domu, który kupiłam na długo przed tym, jak go poznałam.
"Ratujesz mnie," powiedziałem cicho.
"Zawsze," odpowiedział, składając pocałunek na moim czole.
Trzy dni później mój telefon zawibrował: ŚRODKI ZE SPRZEDAŻY WPŁACONE. Liczba wyglądała niewiarygodnie. Potem kolejne powiadomienie — e-mail od kancelarii, której nie znałem. Załączone: pozew o rozwód.
I thought it had to be an error—until I spotted the envelope on my tray table, tucked between hospital pamphlets and a cup of melting ice. My name was written neatly across it in Ethan’s handwriting. Inside were completed divorce papers and a sticky note: “Nothing personal. You understand.”
I didn’t cry.
I laughed—a short, sharp sound that made the nurse glance over.
Instead of breaking down, I texted him: “Check the account again.”
Within seconds, my phone lit up with calls. When I finally answered, his smooth tone was gone.
“What did you do?” he demanded, voice trembling.
“Exactly what you taught me,” I said softly. “How to think ahead.”
He kept calling, leaving messages layered with frustration and fear.
“The funds are restricted.”
“Lily, this isn’t funny.”
“Fix this.”
